Bir telefondan iki ekran görüntüsü ve ikisinde de aynı şikâyet: buraya bakınca hiçbir şey anlamıyorum.
Birincisi geçmişti. Her satırda "Ad-hoc run" yazıyordu — bir serenat, bir araştırma brifi ve bir doğum günü videosu için aynı iki kelime, üç farklı tarihin altında. İkincisi bitmiş bir koşuydu: serenat videosu, kapak görseliyle, ikinci bir kapakla, şarkıyla ve sözlerle aynı düzeyde duruyordu — makinenin ürettiği sırayla.
Geçmiş ne olduğunu söylüyor
Bir satır artık çalıştırılan şablonun adıyla başlıyor, senin dilinde çözülmüş hâliyle; altında da yazdıklarından alınmış kısa bir satır var — kimin için yaptığın isim, başlık, konu. "Acoustic" değil, "Liliya".
O satırı seçmek kulağa geldiğinden daha zor. Bir formun topladığı şeylerin çoğu ayardır: bir ton, bir çözünürlük, bir dil kodu, bir süre. Bu yüzden seçici bir kişiyi ya da bir konuyu anlatan alanları tercih ediyor; bulamazsa öyle okunan ilk değere düşüyor — içinde boşluk olan ya da bir ibare olacak kadar uzun bir şey. Seçenek anahtarları, kodlar, çıplak sayılar, bağlantılar ve koca paragraflar hiçbir zaman uygun sayılmıyor. Hiçbiri uymuyorsa ve koşunun şablonu yoksa satır yine "Ad-hoc run" diyor — ama artık her satır için değil, sadece gerçekten öyle olanlar için.
Koşu teslim edilen şeyle açılıyor
Bir koşu video ürettiyse ilk gördüğün şey o video oluyor, büyük. Ürettiği diğer her şey — rapor, kaynaklar, öteki görseller, şarkı sözleri, artan metin — sayısıyla birlikte tek bir "Ayrıca oluşturuldu" satırının altına, bir dokunuş uzağa katlanıyor. Video yoksa rapor kaynaklarıyla öne geçiyor, medya ve metin katlanıyor. Rapor da yoksa medya olduğu yerde kalıyor ve sadece metin katlanıyor.
Hiçbir şey kaldırılmadı. Adımlar, ham girdiler ve teknik ayrıntılar kendi açılır bölümlerini koruyor; okumak isteyen okuyor. Değişen tek şey ekranın senin ne için geldiğini varsaydığı.
Aynı merdiven hem telefonda hem webde var, çünkü iki yerde açılan bir koşu iki farklı ekran olmamalı.