Twee schermafbeeldingen van een telefoon, en in beide dezelfde klacht: als ik hiernaar kijk begrijp ik niets.
De eerste was de geschiedenis. Elke regel zei "Ad-hoc run" — dezelfde drie woorden voor een serenade, een onderzoeksbriefing en een verjaardagsvideo, onder drie verschillende data. De tweede was een afgeronde run: de serenadevideo stond op hetzelfde niveau als de omslagafbeelding, een tweede omslag, het lied en de songtekst — in de volgorde waarin de machine ze toevallig had geproduceerd.
De geschiedenis zegt wat het was
Een regel begint nu met de naam van het uitgevoerde sjabloon, opgelost in jouw taal, met daaronder een korte regel uit wat je hebt getypt — de naam voor wie je het maakte, de titel, het onderwerp. "Liliya", niet "acoustic".
Die regel kiezen is lastiger dan het klinkt. Het meeste dat een formulier verzamelt zijn instellingen: een toon, een resolutie, een taalcode, een duur. Daarom geeft de selectie de voorkeur aan velden die over een persoon of onderwerp gaan, en valt anders terug op de eerste waarde die er zo uitziet — iets met een spatie erin, of lang genoeg om een zin te zijn. Optiesleutels, codes, kale getallen, links en hele alinea's tellen nooit mee. Als niets past en de run had geen sjabloon, staat er nog steeds "Ad-hoc run" — maar nu alleen waar dat ook klopt.
De run opent met het geleverde resultaat
Als een run een video heeft geproduceerd, is dat het eerste wat je ziet, groot. Al het andere dat het produceerde — het rapport, de bronnen, de andere afbeeldingen, de songtekst, overblijvende tekst — vouwt samen onder één regel "Ook gemaakt" met een aantal, één tik verwijderd. Was er geen video, dan leidt het rapport met zijn bronnen, en vouwen media en tekst samen. Was er ook geen rapport, dan blijven de media zoals ze waren en vouwt alleen de tekst samen.
Er is niets verwijderd. De stappen, de ruwe invoer en de technische details houden hun eigen uitklapbare weergave, waar iedereen die ze wil lezen dat kan doen. Het enige verschil is wat het scherm aanneemt waarvoor je gekomen bent.
Dezelfde volgorde geldt op de telefoon en op het web, want een run die op twee plekken wordt geopend zou geen twee verschillende schermen moeten zijn.