Einhver eyddi níu umferðum í að reyna að bera kennsl á lyf út frá lýsingu. Þrisvar leitaði aðstoðarmaðurinn raunverulega. Sex sinnum sagðist hann vera að leita og gerði ekkert. Slitrótt, sem er versta gerðin: það les ekki sem galli, það les sem lygi.
Fyrsta hugboð okkar var fyrirmælin. Það er það oftast. Og það var rangt.
Verkfærið var þarna allan tímann
Vefleitin var send í heild í hverju einasta af þessum köllum, og sama líkan með sömu fyrirmæli kallaði á hana í sama samtali. Verkfæri sem er haldið eftir getur ekki brugðist slitrótt.
Það sem hafði breyst var hugsunarheimildin. Að hleypa fjölskyldu líkana inn í Auto þýddi að lækka hugsunarátak þeirra í botn svo þau héldust á viðráðanlegu verði — og á þeirri leið sem þessi líkön fara var stillingin notuð hvort sem hennar var óskað eða ekki. Svo lágt stillt getur líkanið ekkert verkfærakall gert. Það getur aðeins talað um það.
Sama form, tvisvar í viðbót
Þegar þú hefur mynstrið byrjarðu að sjá það alls staðar. Biddu um fimmtíu hækkandi mynt með greiningu og töflureiknirinn kemur með sex línur: raunveruleg skrá sem opnast og lítur fullunnin út þar til hún er lesin. Fyrirmælin sem líkanið vann eftir lýstu formi skrárinnar og sögðu ekkert um umfang, svo dæmigert sýnishorn dugði þeim.
Og eftir að hafa búið til skjal las talandi aðstoðarmaðurinn allt niðurhalsvistfangið upphátt, staf fyrir staf, í níutíu sekúndur. Hann hunsaði ekki fyrirmælin: ein sögðu að lesa aldrei vistföng upphátt, önnur að sýna tengilinn. Á talaðri yfirborðsflöt þýðir að sýna: að segja.
Reglan sem við lærum aftur og aftur
Aðstoðarmaður sem segir frá aðgerð sem hann getur ekki framkvæmt er verri en sá sem segist ekki geta það. Öll þrjú tilvikin eru löguð í laginu sem gerði ósönnu staðhæfinguna mögulega, ekki með ákveðnari beiðni.