Głos był tą częścią ToRun, w której przepaść między tym, co potrafił, a tym, jak się z niego korzystało, była największa. To wydanie zamyka jej większość.
Ekran nadąża za rozmową
Kiedy mówisz, ekran główny przestaje być ekranem głównym. Powitanie i skróty schodzą na bok, a to, co mówisz, i to, co odpowiada asystent, pojawia się na bieżąco. Znalezione miejsca, linki i pliki przychodzą jako karty, które można dotknąć — w miejscu chwili, w której zostały znalezione, a nie zrzucone na sam dół.
Przyciskiem rozmowy jest teraz cała kula, z mikrofonem pośrodku. Ludzie celowali w małą plakietkę i w nią nie trafiali.
Cisza ma wyjaśnienie
Wyszukiwanie albo zapytanie do map może zająć wiele sekund. Tej ciszy nie dało się wcześniej odróżnić od zerwanego połączenia. Asystent mówi teraz, że zaczął, i powtarza to, jeśli zadanie wciąż trwa.
Twoje słowa, w Twoim języku
Mowa była transkrybowana względem języka interfejsu, a nie tego, w którym mówiono. Gdy ktoś używał aplikacji po angielsku i mówił po turecku, oglądał własne zdania przychodzące w tłumaczeniu, podczas gdy asystent odpowiadał mu po turecku — jedna rozmowa, dwa języki. Transkrypcja podąża teraz za mówiącym.
Sam mikrofon
Na Androidzie rozmowy przechwytywały dźwięk ścieżką przeznaczoną do dyktowania: bez redukcji echa, bez automatycznej regulacji poziomu. Przy głośnomówiącym własny głos asystenta wracał do mikrofonu, a cicha mowa pozostawała cicha. Rozmowy korzystają teraz ze ścieżki zbudowanej do rozmowy bez użycia rąk — tak samo, jak aplikacja zachowywała się zawsze na iPhonie.
A potem
Zapisana rozmowa mówi teraz, czym była: każdy wiersz niesie znak mikrofonu, godzinę wypowiedzi i model, który ją wypowiedział, a długość sesji jest pokazana raz, na końcu. Czyta się w kolejności, w jakiej przebiegała, co brzmi oczywiście, a wcześniej nie było prawdą.