Spraak was het onderdeel van ToRun met het grootste gat tussen wat het kon en hoe het voelde in gebruik. Deze release dicht dat gat grotendeels.
Het scherm houdt het gesprek bij
Terwijl je praat, houdt het startscherm op een startscherm te zijn. De begroeting en de snelkoppelingen stappen opzij, en wat jij zei en wat de assistent antwoordde verschijnen terwijl het gebeurt. Plaatsen, links en bestanden die hij vond komen binnen als kaarten die je kunt aantikken, op de plek van het moment waarop ze gevonden werden — niet opgestapeld onderaan.
De hele bol is nu de spreekknop, met de microfoon in het midden. Men mikte op een klein icoontje en miste het.
Stilte heeft een verklaring
Een zoekopdracht of een kaartopzoeking kan vele seconden duren. Die stilte was tot nu toe niet te onderscheiden van een weggevallen verbinding. De assistent zegt je nu dat hij begonnen is, en zegt het opnieuw als de taak nog loopt.
Jouw woorden, in jouw taal
Spraak werd getranscribeerd tegen de taal van de interface in plaats van de taal die gesproken werd. Gebruikte je de app in het Engels en sprak je Turks, dan zag je je eigen zinnen vertaald binnenkomen terwijl de assistent je in het Turks antwoordde — één gesprek, twee talen. De transcriptie volgt nu de spreker.
De microfoon zelf
Op Android namen gesprekken het geluid op via een pad dat voor dictaat bedoeld is: geen echo-onderdrukking, geen automatische niveauregeling. Op de luidspreker kwam de eigen stem van de assistent terug in de microfoon en zachte spraak bleef zacht. Gesprekken gebruiken nu het pad dat voor handsfree gesprekken gebouwd is — hetzelfde gedrag dat de app op de iPhone altijd al had.
En daarna
Een bewaard gesprek zegt nu wat het was: elke regel draagt een microfoonteken, het tijdstip waarop het gezegd is en het model dat het uitsprak, met de lengte van de sessie één keer aan het eind. Het leest in de volgorde waarin het gebeurde, wat vanzelfsprekend klinkt en het eerder niet was.