Bir ürün görsel, video, müzik, konuşma ve metin üretebiliyorsa, bunların herhangi birini bildirmek mümkün olmalı. Çoğunu değil. Herhangi birini.
Düğme bazı yüzeylerde vardı. Bu başka bir şeydir ve fark gözden kaçması kolay bir farktır: içerik taraması her boru hattına elle bağlanmıştı, bu yüzden iki stüdyo hiç taramasız çıktı ve bir denetim aramaya gidene kadar kimse fark etmedi. Aynı biçim bu düzeltmeyi de unutulan birer ekran hâlinde yiyip bitirirdi.
Her yüzey ve bunu söyleyen bir denetim
Artık sohbet yanıtlarında, görsellerde, videoda, müzikte, seste, konuşmadan yazıya, yazıdan konuşmaya, çeviride, tuval çıktılarında, iş akışı sonuçlarında, uygulama içi asistan baloncuğunda ve herkese açık paylaşım sayfalarında bir bildirme düğmesi var — hem web'de hem uygulamada.
Daha da önemlisi, her derlemede bir denetim çalışıyor: bir üretim arayüzünü içe aktaran her dosya ya bir bildirme düğmesi çizmek, ya böyle bir düğme taşıyan bileşene devretmek, ya da okuyanın doğrulayabileceği bir gerekçeyle muafiyet taşımak zorunda. İlk çalışmasında altı gerçek boşluk bildirdi. Bu iş, onları kapattı.
Sonra sahibi çalışan uygulamayı açtı ve denetimin göremediği beş tane daha buldu; çünkü onlar denetimin hiç açmadığı klasörlerde duruyordu. Sorunun daha kötü yarısı budur — hiç okumadığı kodun yanından geçerken sıfır rapor eden bir bekçi — ve denetim artık bu yüzden kendi köklerini adlandırıyor ve biri çözülmez olduğunda başarısız oluyor.
Tek kuyruk ve satırın üstünde eylemler
Paylaşım sayfalarında bir süredir bir bildirme düğmesi vardı; hiçbir şeyin okumadığı bir tabloya yazıyordu: tüketici yok, kuyruk kaydı yok, bildirim yok. O bildirimler artık gerçek bir kayıt da açıyor ve inceleyenin ihtiyaç duyduğu metin yanlarında donduruluyor.
Eylemleri başka bir sayfada duran kuyruk, işlenmeyi bırakan kuyruktur. İçeriği gizlemek ya da bildirimi kapatmak artık satırın üstünde oluyor ve sonuç geri yazılıyor, böylece hiçbir şey yeniden tartışılmıyor.