Jeśli produkt potrafi generować obrazy, wideo, muzykę, mowę i tekst, musi być możliwe zgłoszenie każdej z tych rzeczy. Nie większości. Każdej.
Mieliśmy przycisk na części powierzchni. To co innego, a różnicę łatwo przeoczyć: filtrowanie treści było podłączane ręcznie w każdym potoku, więc dwa studia wyszły bez niego i nikt nie zauważył, dopóki audyt tam nie zajrzał. Ten sam kształt zjadłby tę poprawkę, jeden zapomniany ekran po drugim.
Każda powierzchnia i kontrola, która to potwierdza
Przycisk zgłoszenia jest teraz przy odpowiedziach czatu, obrazach, wideo, muzyce, głosie, mowie na tekst, tekście na mowę, tłumaczeniu, pracach z płótna, wynikach przepływów, dymku asystenta i publicznych stronach udostępnionych — w sieci i w aplikacji.
Ważniejsze: przy każdej kompilacji uruchamia się kontrola. Plik importujący interfejs generowania musi wyświetlić przycisk zgłoszenia, oddać to komponentowi, który go niesie, albo mieć wyjątek z powodem możliwym do sprawdzenia. Jej pierwsze uruchomienie wskazało sześć prawdziwych luk. To właśnie zamyka ta praca.
Potem właściciel otworzył działającą aplikację i znalazł jeszcze pięć, których kontrola nie mogła zobaczyć, bo leżały w katalogach, których nigdy nie otwierała. To gorsza połowa problemu — strażnik raportujący zero, mijając kod, którego nigdy nie przeczytał — i dlatego kontrola nazywa teraz własne korzenie i zawodzi, gdy jeden z nich przestaje się rozwiązywać.
Jedna kolejka i działania w wierszu
Strony udostępnione od dawna miały przycisk zgłoszenia, który pisał do tabeli, której nic nie czytało: brak odbiorcy, brak wpisu w kolejce, brak powiadomienia. Te zgłoszenia otwierają teraz również prawdziwą sprawę, a obok zamrożony jest dokładnie ten tekst, którego potrzebuje sprawdzający.
A kolejka, której działania mieszkają na innej stronie, to kolejka, którą przestaje się obsługiwać. Ukrycie treści albo zamknięcie zgłoszenia dzieje się teraz w samym wierszu, a wynik zapisuje się z powrotem, żeby nic nie było rozpatrywane po raz drugi.