Świeże «cześć» wróciło z plakietką modelu, który w ogóle nie potrafi wywoływać funkcji. Nic nie wyglądało na zepsute — odpowiada wystarczająco dobrze — ale ta tura i każda za nią poszły bez wyszukiwania w sieci, bez generowania obrazu i wideo, bez pamięci i bez płótna. A gdy ktoś zapytał, czemu nie potrafi szukać, model wytłumaczył tę lukę własnym ograniczeniem.
To najgorsza postać, jaką może przybrać usterka routingu: wszystko działa, nic się nie wywala, a produkt po cichu staje się mniejszy, niż jest.
Szeregowanie według tego, co naprawdę potrafi
Auto punktuje każdy dopuszczalny model i wybiera zwycięzcę. Model bez żadnej oceny narzędziowej traktowano jako «nieoceniony, ale niezakazany», co stawiało go nad naprawdę słabym wywołującym. W oderwaniu rozsądne, tutaj błędne: nie był słaby w wywoływaniu narzędzi, on nie potrafił ich wywołać.
Kandydaci są teraz szeregowani po tym, co faktycznie potrafią wywołać. Jeden model, który nie umiał odpowiedzieć nawet na pierwsze pytanie sesji, wypadł z puli zupełnie.
Powiedzieć modelowi, kim jest
Druga połowa jest dziwniejsza. Nic nigdy nie mówiło modelowi, jaki silnik go uruchamia. Przedstawiał się więc tak, jak go nauczono, a czytający wyciągali wniosek, że produkt i ten jeden silnik to jedno i to samo — po czym ten silnik im się nie podobał i odchodzili, nigdy nie odkrywszy wyboru modelu.
Każda tura niesie teraz nazwę silnika i dostawcy, liczbę dostępnych modeli, informację, czy wybrało Auto czy Ty, i miejsce zmiany. Na telefonie doszła jeszcze dotykalna plakietka nad polem wiadomości oraz /model i /auto, które wcześniej trafiały do silnika jako płatna wiadomość.
Jeden klucz, jedno konto
Klucz, który jeden klient dodał dla własnego dostawcy, sprawiał, że cały katalog tego dostawcy wyglądał na dostępny dla wszystkich. Żaden klucz nigdy nie został odczytany ani wysłany przez kogokolwiek poza właścicielem — ale Auto uznawało te modele za opłacone, wybierało jeden i tura umierała u wszystkich pozostałych. Dostępność jest teraz ograniczona do zakresu pytającego.