Robisz film z bajką dla dziecka, wysyłasz link do jego babci, a ona otwiera stronę wyliczającą odtwarzacz audio, potem obraz, potem film, potem trzy bloki tekstu — z których jeden zaczyna się od "odważny mały lisek…", a drugi mówi "3d-render".
To jest inwentarz uruchomienia. To nie jest to, co zostało zrobione.
Film jest sedną
Udostępnione uruchomienie otwiera się teraz swoim produktem. Jeśli jest film, to jest udostępnienie: ilustracja wygenerowana po drodze staje się okładką filmu zamiast drugim elementem, a narracja nie jest wyliczana osobno, bo jest wewnątrz filmu, który zaraz odtworzysz. Jeśli nie ma filmu, ale jest piosenka, udostępnienie to piosenka z okładką. Uruchomienie, które wyprodukowało tylko obrazy, nadal pokazuje każdy obraz, ponieważ tam obrazy są produktem.
Tekst musi zasłużyć na swoje miejsce. Główna część — bajka, raport — zostaje. Krótkie fragmenty nie, co usuwa też echa podpowiedzi: nigdy nie były treścią, były danymi wejściowymi i siedziały pod bajką, wyglądając jak jej część.
Stare udostępnienia naprawiają się same
Udostępnienie to migawka, zamrożona w momencie utworzenia, co czyni udostępniony link stabilnym. Ale to też oznacza, że już istniejące udostępnienia były zamrożone w starej formie i pozostałyby takie.
Zamiast migracji, udostępnienie w starej formie jest rozpoznawane przy pierwszym publicznym odczycie i odbudowywane jednorazowo — skanowane jak każda inna treść. Nikt nie musi niczego udostępniać ponownie, a link, który ktoś wysłał w zeszłym tygodniu, otwiera się teraz w nowy sposób.
Ta sama migawka zasila też kartę podglądu linku i zwiedzanie, więc obie pokazują teraz film tam, gdzie wcześniej pokazywały to, co przyszło pierwsze.