Je maakt een verhaalvideo voor een kind, stuurt de link naar de oma, en zij opent een pagina die een audiospeler toont, dan een afbeelding, dan de video, dan drie tekstblokken — waarvan er één begint met "een dappere kleine vos…" en een ander "3d-render" zegt.
Dat is de inventaris van de run. Het is niet wat er gemaakt is.
De video is de zaak
Een gedeelde run opent nu met zijn product. Is er een video, dan is dat de deling: de illustratie die onderweg is gegenereerd wordt het omslagbeeld van de video in plaats van een tweede item, en de vertelling wordt niet apart getoond omdat die in de video zit die je zo gaat afspelen. Is er geen video maar wel een lied, dan is de deling het lied met zijn hoes. Een run die alleen afbeeldingen produceerde blijft elke afbeelding tonen, want daar zijn de afbeeldingen het product.
Tekst moet zijn plaats verdienen. Het hoofdstuk — het verhaal, het rapport — blijft. Korte fragmenten niet, wat ook de prompt-echo's verwijdert: die waren nooit inhoud, het waren de invoergegevens, en ze zaten onder het verhaal en zagen eruit alsof ze er deel van uitmaakten.
Oude delingen repareren zichzelf
Een deling is een momentopname, bevroren op het moment van creatie, wat een gedeelde link stabiel maakt. Maar dat betekent ook dat de al bestaande delingen bevroren waren in de oude vorm en dat zouden zijn gebleven.
In plaats van een migratie wordt een deling in de oude vorm herkend bij de eerste openbare lezing en éénmalig opnieuw opgebouwd — gescreend zoals elke andere inhoud. Niemand hoeft iets opnieuw te delen, en een link die iemand vorige week stuurde opent nu op de nieuwe manier.
Dezelfde momentopname voedt ook de linkvoorbeeldkaart en de rondleiding, dus beide tonen nu de video waar ze eerder toonden wat er als eerste kwam.