Każda platforma AI ma model rozliczeń. Większość utrzymuje go dość mgliście, żebyś odkrył jego krawędzie dopiero wtedy, gdy coś pójdzie nie tak — nieoczekiwane obciążenie, funkcja cicho gorsza, rachunek, którego nie umiesz uzgodnić. ToRun idzie odwrotną drogą: model pieniężny jest celowo odsłonięty, a jego reguły są takie same, czy jesteś na poziomie darmowym, czy na planie korporacyjnym.
Ten tekst przechodzi cały obraz: skąd biorą się pieniądze, dokąd idą i jak możesz sprawdzić każdy grosz samodzielnie.
Trzy źródła środków, jeden łańcuch pierwszeństwa
Gdy wysyłasz wiadomość albo generujesz obraz, ToRun rozstrzyga finansowanie w ustalonej kolejności.
Darmowy budżet sesji to pierwsze źródło. Poziom darmowy daje powtarzalny budżet, który doładowuje się przyrostami w ciągu dnia. To nie miesięczny pułap, który osiągasz i czekasz — to okno przesuwne, żebyś mógł korzystać z platformy równomiernie bez portfela. Jeśli bieżące okno jest puste, kolejny odstęp doładowania je przywraca. Dokładne kwoty i rytm doładowań są na /pricing.
Limit abonamentu to budżet związany z okresem, zawarty w planie, który przychodzi z płatnymi wariantami. Nie jest „nieograniczony" w żadnym prawdziwym sensie — to określona kwota wydatków na AI wliczona w cenę planu, zerowana w każdym okresie rozliczeniowym. Gdy wywołanie czerpie z limitu, pomniejsza resztę tego okresu.
Portfel to przedpłacona pula, którą doładowujesz wprost. Wywołania czerpią z niej, gdy darmowy budżet się skończył i nie ma dostępnego limitu abonamentu (albo limit wyczerpuje się w środku okresu). Nie ma cichego automatycznego obciążenia: portfel wydaje tylko to, co wpłaciłeś.
Te trzy źródła tworzą łańcuch pierwszeństwa. Platforma przechodzi je po kolei — najpierw darmowy budżet, potem limit abonamentu, potem portfel — a źródło, które zapłaciło, odnotowywane jest we wpisie rozliczeniowym. Jeśli wszystkie trzy są puste, wywołanie nie przechodzi po cichu, żeby obciążyć cię później; zostaje zablokowane z jasnym komunikatem.
Jeden wpis rozliczeniowy na wywołanie, zawsze
Główny niezmiennik systemu rozliczeń ToRun: każde pojedyncze wywołanie AI zapisuje dokładnie jeden wpis. Nie jeden na sesję. Nie jeden dziennie. Jeden na wywołanie, w chwili wywołania, z zamrożoną migawką ceny obowiązującej w tym momencie.
Ta migawka zawiera wiersz cenowy aktywny przy wykonaniu, użytą stawkę za jednostkę, walutę i kurs wymiany w chwili wykonania, źródło środków oraz — dla użytkowników BYOK — który poziom rozliczeń zadziałał. Niesie też rozbicie kosztu na modalności: jeśli jedno wywołanie zużyło wejście tekstowe, prefiks z pamięci podręcznej i załącznik obrazowy, wpis pokazuje koszt każdego składnika osobno.
Praktyczny skutek jest taki, że jeśli dostawca zmieni stawki za pół roku, twoje dawne wpisy pozostaną w pełni sprawdzalne. Bierzesz dowolny wpis, patrzysz na zamrożoną stawkę i przeliczasz obciążenie bez sieci. Poprawność rachunku nie zależy od bieżących cen.
Wpisy rozliczeniowe są tylko dopisywane i nie można ich zmieniać w miejscu. Jeśli wywołanie zawiedzie częściowo, wpis pierwotny zostaje, a wpis siostrzany dokumentuje stan błędu. To nie ograniczenie techniczne, lecz celowa konstrukcja audytu.
Odblokowanie środkami, a nie etykietami planu
Częstym wzorcem na platformach AI jest zamykanie funkcji premium za etykietami planu. Sprawdza się, czy użytkownik jest na wariancie płatnym, a jeśli nie — wyłącza się funkcję całkiem. To tworzy urwisko: plan powyżej progu dostaje wszystko, poniżej — nic.
ToRun tego wzorca nie używa. Funkcje premium — większe okna kontekstu, tryby rozumowania, dostęp do bardziej zdolnych modeli — są rządzone dostępnością środków, a nie tym, na jakim planie formalnie jesteś. Konkretnie: jeśli masz saldo w portfelu albo aktywny limit abonamentu z pozostałym budżetem, możesz z tych funkcji korzystać. Czerpią z twoich dostępnych środków po właściwej stawce. Jeśli środków nie masz, funkcja jest niedostępna, dopóki nie doładujesz albo limit się nie odnowi.
Znaczy to, że poziom darmowy nie jest celowo okaleczonym produktem. To ten sam produkt z mniejszym budżetem powtarzalnym. Dopóki ten budżet jest, dostajesz to samo kierowanie i te same funkcje. Gdy się skończy, dostajesz ten sam jasny stan: brak środków, funkcja niedostępna.
BYOK: kierowanie przez własne konto u dostawcy
Jeśli masz bezpośrednie umowy korporacyjne z OpenAI, Anthropic, Google albo innym dostawcą, BYOK pozwala wkleić twoje poświadczenia API do zaszyfrowanego sejfu.
Struktura opłat opisana jest na /pricing. Wpisy rozliczeniowe dla wywołań BYOK nadal przechwytują pełną migawkę — który poziom klucza zadziałał, jakie liczby tokenów zwrócił dostawca i jaka była opłata netto platformy — żeby księga pozostała pełna, nawet gdy koszt bazowy idzie przez twoje konto.
Czytanie swojego zużycia
Pulpit zużycia pokazuje twój wydatek na wszystkich wywołaniach dla dowolnego zakresu dat, w rozbiciu na tryby (czat, obraz, przepływ i inne), na modele i na źródło środków. Każdy wiersz księgi to pojedynczy wpis rozliczeniowy — możesz go rozwinąć, żeby zobaczyć pełną migawkę, w tym jednostkę cenową, stawkę i koszt według modalności.
Eksport to płaski plik JSON albo CSV wpisów rozliczeniowych ze wszystkimi polami migawki. Jeśli chcesz zweryfikować obciążenie, potrzebne dane są w samym wpisie — nie trzeba żadnego odniesienia zewnętrznego. Celem jest, żebyś nigdy nie musiał pytać pomocy technicznej, czemu liczba jest taka, jaka jest.
Ta prześledzalność nie jest funkcją premium. Dotyczy każdego konta, każdego wywołania, od pierwszego dnia.