Model wideo przyjmuje więcej niż podpowiedź. Niektóre przyjmują pierwszą klatkę i ostatnią klatkę. Niektóre przyjmują garść obrazów referencyjnych. Niektóre przyjmują klip referencyjny i wtedy zachowują się przez to inaczej — wyciszając własną ścieżkę dźwiękową, lub biorąc czas trwania klipu jako czas trwania wyniku. Niektóre przyjmują klip audio. Każdy model rysuje tę kopertę inaczej, a większość naszych wysyłała tylko jej część.
Teraz jest jedno miejsce opisujące kopertę każdego modelu: ile obrazów, czy klip jest dozwolony i na ile sekund, czy audio jest akceptowane, czy audio potrzebuje obrazu obok, czy klip wycisza własny dźwięk modelu, czy klip ustala czas trwania. Zostało to odczytane z własnej dokumentacji dostawców, a potem przetestowane tego samego dnia prawdziwymi renderami na prawdziwych kluczach — tak znaleziono oba poniższe punkty.
Plik bez rozszerzenia
Przekazanie modelowi klipu przez link to oczywista droga. Zawodzi na kilku z nich w sposób bardzo trudny do odgadnięcia: plik przychodzi bez rozszerzenia, a model waliduje po rozszerzeniu, więc odrzuca całkiem dobry mp4, ponieważ rzekomo nie jest mp4. Te same bajty wysłane inline były akceptowane wszędzie. Więc każdy klip jest najpierw przekodowywany na standardowy format i wysyłany inline, z pułapem rozmiaru, powyżej którego droga linkowa jest mimo to używana, z ostrzeżeniem.
Poziom, którego nikt nie otrzymywał
Drugi kosztował klientów pieniądze. Jeden z modeli wideo w ogóle nie ma pola rozdzielczości — jego poziom jakości ustawia się przez inaczej nazwane pole — a platforma przed nim cicho odrzuca pola, których nie rozpoznaje. Więc każdy render na tym modelu od dodania wracał na domyślnym poziomie, podczas gdy klient zapłacił za wyższy poziom. Nic nie zawodziło. Wideo przychodziło. Po prostu nie było to wideo, za które naliczono.
Poziom jest teraz wyprowadzany z faktycznie wycenionej rozdzielczości i potwierdzony sondą.
Seedance przechodzi na bezpośredni tor
W tym samym okresie cała rodzina Seedance przeszła z agregatora na własne API dostawcy, z agregatorem zachowanym jako rezerwa. Jeden wiersz modelu, jedna nazwa, dwa zestawy taryf — a cena, którą ci podano, to ta, którą płacisz, nawet gdy tor główny zawiedzie i uruchomi się rezerwa, przy czym księga zapisuje, który tor faktycznie wykonał pracę, żeby nasza własna księgowość marży czytała prawdę, a nie ofertę.
Jedna rzecz do wiedzenia jako użytkownik: gdy załączasz klip referencyjny na tym torze, dostawca nalicza sekundy klipu ponad sekundami wyniku. Szacunek w formularzu mówi o tym, a liczba podana przed uruchomieniem jest liczbą naliczaną.
Znalezione po drodze
Trzem klientom API brakowało jedynego atrybutu, który sprawia, że klasa nazwana od dostawcy jest widoczna w naszym kontenerze. Dwa z nich to klienci tekst-na-mowę, niewidoczni od dnia dodania — dlatego dwa głosy zasiane w katalogu nigdy nie mogły być naprawdę obsłużone. Test refleksji teraz przerywa kompilację przy następnym takim pominięciu zamiast czekać, aż ktoś zauważy głos, który nic nie robi.
A strona wyszukiwania w sieci, którą wypuściliśmy dzień wcześniej, odpowiadała 403 na każdym poziomie, w sieci i na mobile. Jest zablokowana przez uprawnienie nadrzędne; oba zalążki ról przyznawały tylko jego trzy uprawnienia potomne, i nigdzie nie wyprowadza się rodzica z jego dzieci. Cztery inne funkcje kiedyś naprawiły to ręcznie. Teraz jest kontrola, która przechodzi przez drzewo uprawnień i zawodzi tam, gdzie usługa jest zablokowana uprawnieniem, którego nie ma żadna rola.