Een wifi-overdracht, een tunnel, een lift. De verbinding sterft midden in een zin en je belandt op een foutscherm, met het gesprek erbij verloren. Elk ander soort gesprek doorstaat dat. Nu het onze ook.
De truc is de twee soorten einde uit elkaar houden. Een afsluiting die de server echt besloot — een budgetstop, een aanmeldprobleem — komt met een reden. Een transportdood komt zonder. Alleen de tweede wordt opnieuw geprobeerd: twee keer, stil, met de interface op «verbinden» in plaats van een oplichtende fout. Het gesprek gaat verder in dezelfde conversatie, met alles wat tot dan toe gezegd is.
Wachten tot je klaar bent
Wiens beurt het was werd eerder alleen op stilte bepaald. Dat zijn twee fouten in één: een zachte eerste lettergreep wordt er vooraan afgeknipt, en een denkpauze wordt gelezen als het einde van je beurt. Het wordt nu bepaald door wat je werkelijk zegt — het gesprek wacht wanneer een zin duidelijk onaf is en sluit vlot wanneer dat niet meer zo is.
Het minuuttarief ging mee. Het wordt aan jouw spraak gemeten in plaats van aan elke seconde open microfoon, dus nadenken kost niets. Het getal op het scherm en het getal op de rekening komen uit dezelfde meting.
Hard genoeg om te horen
Mensen hielden de telefoon tegen hun oor om een antwoord te horen, en daar is een luidspreker niet voor. De gesproken uitvoer gaat nu door een egalisatietrap die zachte spraak naar een stabiel niveau tilt zonder het geknetter van een vlakke versterking. Daarnaast liet het beëindigen van een gesprek de hele app op de gespreksuitgang staan: voorlezen, muziek, video, daarna allemaal bijna onhoorbaar. De route wordt hersteld wanneer het gesprek eindigt.
En het leest wat het schrijft
Spraak kon al dingen in je langetermijngeheugen opslaan. Teruglezen kon het ze niet, dus onthield het feiten die het daarna niet wist. Een sessie begint nu met wat het over je heeft geleerd.